Nutri-score

Het ministerie van volksgezondheid welzijn en sport, de supermarkten en de Consumentenbond zijn groot voorstander van de nutri-score, maar er zijn ook tegenstanders. Een belangrijke groep zelfs: voedingswetenschappers. De gezondheidsraad en het voedingscentrum hebben bezwaar gemaakt tegen de invoering. Dit heeft gemaakt dat de deadline uitgesteld is.

Welke kleur en letter een voedingsmiddel krijgt wordt bepaald door de samenstelling van het product. Pluspunten worden uitgedeeld voor eiwit, vezels, groente en fruit. En minpunten voor energiegehalte (kcal/kJ), suikers, verzadigd vet en zout. De optelsom van plussen en minnen bepaalt of een voedingsmiddel een A, B, C, D of E krijgt. Een donkergroene A staat voor de meest gezonde samenstelling, voedingsmiddelen met de minst gezonde samenstelling krijgen een rode E.

Tot dusver een goede zaak zou je zeggen. Maar toch is er een keerzijde aan dit verhaal. Nutri-Score weegt positieve en negatieve voedingsstoffen maar kijkt niet verder dan dat. Dat is ook meteen het probleem van dit algoritme. Onder de streep zijn veel keuzes onlogisch. Wat ook meespeelt is dat bij het uitdelen van de punten alleen wordt gekeken naar hoe het product zich verhoudt binnen z’n eigen productgroep. Als je bijvoorbeeld een zak chips koopt waarbij de producent gelet heeft op het zout of de suikers, dan kan die zomaar een hogere score krijgen dan bijvoorbeeld een pot sperziebonen. Als argeloze consument zou je hierdoor kunnen denken dat je dus beter die zak chips kunt eten dan een bord groenten…

Natuurlijk streven fabrikanten ernaar om hun voedingsmiddelen zo goed mogelijk uit de bus te laten komen. Een groene A verkoopt nu eenmaal beter dan een rode E. Maar om dat voor elkaar te krijgen, hoeven voedingsmiddelen niet per se gezonder te worden.  In plaats van bijvoorbeeld het suikergehalte te verlagen, kan ook het eiwit- of vezelgehalte verhoogd worden.

Doordat Nutri-Score dezelfde puntentelling gebruikt voor vrijwel alle voedingsmiddelen, gaat er logischerwijs het nodige mis: er zijn voedingsmiddelen die een A of B krijgen maar niet in de Schijf van Vijf passen. Denk hierbij aan cola light en zoete ontbijtgranen. Ook zijn er voedingsmiddelen die wel in de Schijf van Vijf horen maar toch een ongezonde C, D of E Nutri-Score krijgen. Een voorbeeld daarvan is olijfolie.

Conclusie van dit verhaal is dus dat de Nutri-score -hoe goedbedoeld ook- her en der nogal wat rammelt. Sterker nog, met dank aan alle trucjes die de voedingsmiddelenindustrie uit de hoge hoed tovert kan het zomaar eens een gegeven zijn dat het oerwoud nóg groter wordt. En zo ook de uitdaging om gezond(er) te eten.

Eigenlijk hoeft het helemaal niet zo ingewikkeld te zijn om gezonder te eten en is een nieuw ‘hulpje’ als de Nutri-score helemaal niet nodig. Er zijn andere -meer betrouwbare- manieren om te weten wat je eet. Wat dacht je bijvoorbeeld van ouderwets etiketlezen? Om dat te kunnen moet je natuurlijk wel even weten waar je op moet letten. Als je dat eenmaal onder de knie hebt, dan is het een koud kunstje. Op de site van het voedingscentrum vind je duidelijke uitleg over de verschillende aandachtspunten van het etiketlezen.

Etiket lezen dus. Het hoeft helemaal niet zo moeilijk te zijn, je moet alleen even weten waar je op moet letten. Natuurlijk zijn producten opgebouwd uit een heleboel onderdelen, maar als je suiker op het etiket ziet staan, dan kan hoef je eigenlijk al niet verder meer te kijken. Als je op zoek bent naar een gezond product, dan is dit het niet.

Kan jij wel wat hulp gebruiken bij het vinden van de weg in de voedingsmiddelenjungle? Evi van Diëtistenpraktijk Sleegers vertelt je er graag meer over. Contact opnemen kan telefonisch, per app of per mail!